راهنما کامل گذاشتن لوله بینی – معده ای یا NG Tube

 

راهنما کامل گذاشتن لوله بینی – معده ای یا NG Tube

 

 

اندیکاسیون‌ها:

  • برداشتن فشار از روی دستگاه گوارش:

 لوله گذاری بینی معده ای و ساکشن جهت تخلیه محتویات روده و هوای بلعیده شده در افراد مبتلا به انسداد روده کوچک یا انسداد خروجی معده ضروری است. همچنین می‌تواند برای تسکین علائم بیماران مبتلا به پانکراتیت شدید و ایلئوس همراه آن مفید باشد. با این حال، لوله گذاری بینی معده ای به صورت روتین در بیماران دارای علائم خفیف یا متوسط اندیکاسیون ندارد، زیرا ممکن است منجر به تهوع و استفراغ  و بستری طولانی مدت شود. لوله گذاری بینی معده ای (یا دهانی معده ای) و ساکشن همچنین در بیماران تحت تهویه مکانیکی برای جلوگیری از آسپیراسیون محتویات معده می‌تواند مفید باشد.

  • دادن داروهای خوراکی:

 در بیمارانی که قادر به تحمل مایعات به صورت خوراکی نیستند، داروهای خوراکی (مثل شارکول فعال یا مواد حاجب رادیوگرافی) ممکن است از طریق  NG Tube داده شوند.

  • خونریزی گوارشی

لوله گذاری بینی معده ای و ساکشن ممکن است در بیماران دچار خونریزی شدید دستگاه گوارش فوقانی به منظور تسکین علائم و ایجاد دید بهتر برای آندوسکوپی انجام شود. در صورت عدم برگشت محتویات خونی واضح ، بررسی ترشحات آسپیره شده  دارای حساسیت و ويژگی نیمه مطلوب است و برای تأييد يا رد خونريزي فعال در بيماران با سابقه هماتمز يا ملنا قابل اعتماد نیست.

 

کنترا اندیکاسیون‌ها:

  • ترومای فک و صورت

در بیماران دچار ترومای قابل توجه فک وصورت به علت خطر عبور لوله به داخل جمجمه از طریق سوراخ احتمالی ایجاد شده در صفحه مشبک، باید از لوله گذاري بینی معده ای اجتناب شود.

  • ناهنجاری های مری

خطر پارگی مری در بیماران دارای سابقه مصرف مواد سوزاننده و افراد مبتلا به تنگی مری یا دیورتیکول، زیاد است. در بیماران مبتلا به واریس مری در اغلب موارد، لوله گذاری بینی معده ای ممکن است به صورت ایمن انجام شود.

  • تغییر وضعیت ذهنی و اختلال درمکانیسم های دفاعی

 

لوله گذاری بینی معده ای ممکن است باعث استفراغ شود و بنابراین باید در بیماران دارای وضعیت ذهنی تغییر یافته و یا اختلال در مکانیسم های دفاعی راه هوایی اجتناب شود. در این بیماران، در صورت اندیکاسیون، لوله گذاری داخل تراشه باید قبل از لوله گذاری بینی معده ای انجام شود.

 

 

آماده سازی بیمار جهت گذاشتن لوله بینی – معده ای یا NG Tube :

 

قبل از لوله گذاری، روش کار را برای بیمار توضیح دهید و از او رضایت آگاهانه دریافت کنید. ارایه‌ی این اطلاعات باعث جلب همکاری بیمار و افزایش سطح تحمل او برای این روش نامطبوع می‌شود. برای انتخاب سمت مناسب سوراخ بینی برای عبور NG Tube، ابتدا باز بودن و تقارن سوراخ بینی را با درخواست انجام دم از بیمار به طور متناوب از طریق هر سوراخ بینی، با توجه به جریان بهتر هوا بررسی کنید.
میتوان با یک اتوسکوپ مستقیما سوراخ بینی را به منظور شناسایی انحرافات سپتوم یا سایر مشکلات آناتومیکی بررسی نمود. استفاده از اکسی متازولین یا فنیل افرین در مجرای بینی، عروق مخاط بینی را منقبض می کند، امکان وارد کردن لوله را آسان تر می کند و خطر اپیستاکسی را کاهش می دهد. مخاط بینی را میتوان به صورت موضعی با استفاده از لیدوکائین 4 درصد که توسط یک اسپری یا تزریق مستقیم ژل لیدوکائین به کانال بینی بیحس کرد.
بیحسی موضعی همچنین باید در قسمت اوروفارنکس خلفی با اسپری لیدوکائین 4٪ یا اسپری بنزوكائین انجام شود. همچنین به جای این‌ها می‌توان از نبولایزر لیدوکائین4٪ که باعث بیحسی عالی مجرای بینی و مخاط دهان می شود، استفاده نمود.

طول مناسب لوله را با اندازه گیری فاصله بین نوک بینی تا نوک نرمه گوش و سپس از آن‌جا تا زائده زایفوئید مشخص کنید. فاصله مربوطه را روی لوله علامت بزنید.

 

وارد کردن NG Tube :

وسایل را آماده کنید. به این وسایل نیاز دارید:

 دستکش، گان و شیلد محافظ صورت، NG Tube؛ لوبریکنت (ژل لیدوکائین  یا ژل جراحی)؛ اسپری منقبض کننده عروق (مثل oxymetazoline)؛ بی حس کننده موضعی؛ لیدوکائین 4٪  ؛ لیوان آب و نی؛ ظرف برای استفراغ؛ حوله یا پد جاذب؛ یک سرنگ (Toomey)؛   استتوسکوپ؛ چسب نواری؛ و دستگاه ساکشن.

 

بیمار را در وضعیت کاملا نشسته قرار دهید طوری که در پوزیشن “sniffing” باشد (گردن flexed و سر extened).
انتهای ديستال لوله را به لوبریکنت آغشته نمایید و آنرا وارد حفره بینی کنید، به آرامی آن را به سمت عقب در امتداد کف کانال بینی عبور دهید.

به آرامی به داخل اوروفارنکس خلفی ادامه دهید. هر چه لوله به ورودی حنجره نزدیک میشود بیمار ممکن است اغ بزند یا ممکن است مقاومتی را احساس کنید. در این صورت به طور موقت وارد کردن لوله را متوقف کنید و به بیمار اجازه دهید از طریق نی آب بنوشد. برای وارد کردن بیشتر لوله با دادن دستورالعمل هایی به بیمار برای بلعیدن ، هماهنگی لازم را ایجاد کنید.
همانطور که بیمار بلع را انجام می‌دهد، اپیگلوت، راه تراشه را می بندد و مانع وارد شدن لوله به داخل تراشه می شود. هنگامی که لوله از حنجره عبور کرد، آن را به سرعت تا طول از پیش تعیین شده جلو ببرید.

 

تأیید محل صحیح لوله:

اگر بیمار قادر به صحبت کردن نیست یا دیسترس تنفسی دارد و یا اگر صدای تنفس از طریق NG Tube شنیده میشود، احتمالا لوله وارد تراشه شده است و باید بلافاصله خارج شود. محل مناسب لوله در معده با تزریق هوا به داخل لوله به وسیله‌ی سرنگ تومی و شنیدن صدای بوربوریگمی بر روی اپیگاستر تأیید می شود (هرچند روش دقیقی نیست).
در صورت هر گونه شک و شبهه در مورد محل صحیح لوله یا در صورتی که قرار است موادی مانند شارکول فعال داده شود، رادیوگرافی قفسه سینه برای تأیید محل صحیح باید انجام شود. دیدن انتهای لوله در زیر دیافراگم چنین تأییدی را فراهم می کند.

 

 

ثابت کردن لوله بینی – معده ای و شروع ساکشن:

برای فیکس کردن لوله، یک نوار چسب 7 سانتیمتری با عرض 2/5 سانتیمتر را از وسط به صورت طولی برش دهید. انتهای پهن آن را به بینی بیمار و دو قسمت دیگر را در اطراف لوله بچسبانید. اکنون لوله را می توان به دستگاه ساکشن وصل کرد. برای اکثر بیماران باید از ساکشن متناوب و با فشار کم استفاده کرد.

 

عوارض جانبی :

عوارض جانبی خفیف ناشی از لوله گذاری بینی – معده ای عبارتند از سینوزیت، اپیستاکسی و گلودرد. عوارض جانبی جدی شامل سوراخ شدن مری، آسپیراسیون، پنوموتوراکس و به ندرت ورود لوله به داخل جمجمه است.

 

 

 

نظر خودتان را ارسال کنید